Niet de Race maar de Reis

Wat hébben wij GE-NO-TEN!

Het was afzien, doorzetten, emotie, steun, teamwork, daar staat ROPARUN voor.

Na al die maanden voorbereiden, bereikte de kriebels hun hoogtepunt bij de start. Muziek, dansende en hossende mensen. Wederom complimenten voor de organisatie. Ze wisten iedereen weer aardig aan te jagen. PARTY-TIME

Onze Dana had de primeur. Zij mocht de spits afbijten onder de startboog. In-the-spotlights in Parijs. VERDIEND X. En weg zijn ze, team A, onze superhelden

SKHN8616

Ondertussen zet team B het kamp op zo’n 60 km verder, wachtend op de teamwissel. En zo gaan we nog even 500 km door. Klinkt heel simpel, maar vergt wat logistiek en organisatie. Voor enkele van ons niet de eerste keer (maar ook dat zegt niet alles :-D), voor onze debutanten soms één groot vraagteken 🙂

Het begin van de route is nog relaxt, uitgestrekte lege landschappen met het normale rustige Franse leven, tot…. Bertry. Op de vroege zondagmorgen worden we ontvangen in een grote feesttent met soep, croissants, pain de chocolade en warme Hema worst. TOP

En op en af gaat het door het Franse platteland. Nog best heuvelachtig dat Noord-Frankrijk. Voor de lopers “kuitenbijters”, maar ook voor de fietsers een flinke uitdaging die als maar stijgende lange heuvelwegen.

En natuurlijk zijn we goed getraind en het is iedere keer maar één kilometertje en natuurlijk is het ontzettend gezellig, maar inmiddels zijn we 24 uur onderweg met voor sommige van ons 2 uurtjes slaap. Gelukkig hebben we onze eigen Peppie en Kokkie voor de inwendige verzorging en onze Nicole voor het weer activeren van de protesterende spieren. Maar we zijn pas op de helft! En dan net als de voeten, billen (fietsers) en algemene gesteldheid op begint te spelen, komen we in het gemoedelijke België. Na enkel kleine dorpen waar al aardig gefeest wordt,  komt daar ZELE in zicht, met stip HET ROPARUN dorp op de route. WAAAUW

Vanaf Zele gaat alles in een roes. Team A loopt de nacht in tot de volgende morgen. Één heel blok in het donker. Jaaa, de laatste loodjes wegen zwaar(der). In de ochtendglorie is daar het Brabantse Ossendrecht, Carnaval 2.0. En dat gaat zo de rest van Nederland door. In alle dorpen worden we toegejuicht en is het feest. “Ik voel me net de koningin” 😉

Traditioneel zien we in Barendrecht onze families en stappen we allemaal op de fiets. 23 toppers op de route. En één voor één wisselen we elkaar af. Onze chauffeurs, fietsers, kokkies en masseuse. Op fietsschoenen, op….. bootschoentjes? Het maakt allemaal niet meer uit. BELEEF de Roparun, daar gaat het om!

En daar sta je dan opeens in Rotterdam en passeren we de “Daniel de Hoed” kliniek. Daar doen we het voor. Adem IN in Parijs en adem UIT…… we zijn er. Nog helemaal stuiterend van de adrenaline worden we ontvangen op een feestelijke Binnenrotte. En eigenlijk kunnen we alleen maar zeggen, WAUW, wat is ons overkomen…..

We hebben het volbracht, ons sportieve doel. Ons Goede Doel gaat nog gewoon door………daarover later meer. BEDANKT voor jullie steun

BNWX6689IMG_2488

6aed1baa-6fdd-4b2b-8987-79e5beb51eb0

BEJF9819

 

Advertenties